Maar goed laat ik ons eerst even voorstellen: Bart en Marja.
Eindelijk was het dan zover. Na weken van uitkijken naar deze dag, en het weerbericht volgen op teletekst, konden we dan eindelijk zaterdagmorgen in de auto stappen, op weg naar Lelystad.De plaats waar de Blind Date ligt.
Na aankomst op het haventerrein werden we al snel door Paul welkom geheten. Eenmaal aan boord van de Blind Date keken we onze ogen uit. Tjonge tjonge wat een werk was er verzet om zo’n mooi schip in het water te krijgen.

Naast de bemanning (Jan en Paul) waren er nog twee gasten aan boord, en al snel bleek dat we een leuk en gezellig groepje hadden. Na een heerlijk kopje koffie of thee, en de uitleg van wat we konden verwachten ging het dan eindelijk gebeuren. De landvasten werden los gegooid, en op de motor voeren we de haven uit. Natuurlijk waren we benieuwd hoe het nu verder zou gaan, want met twee man een schip sturen en ook och de zeilen hijsen, dat zou wat gaan worden. Na dat we op ruim water waren, (op zee zou je zeggen het ruime sop gekozen) begonnen Jan en Paul met het hijsen van de zeilen. Touwen werden los gegooid, andere touwen werden aangetrokken, zeilen hingen te klapperen. Een echte belevenis.

Natuurlijk moest het schip op koers gehouden worden. Daar mijn vrouw Marja de enige ziende van de gasten was, werd dan ook door schipper Jan snel het roer aan haar overgegeven. Tja een schip op koers houden als je eigenlijk nog nooit gezeild hebt? Dat was me toch wel wat. Maar met de koers door Jan op het kompas aangegeven en zweet in de handen bleef de Blind Date keurig op koers. Na het hijsen van de zeilen hadden Jan en Paul even rustig de tijd voor ons, want Marja vond het prachtig aan het roer, en navigeerde het schip onder de fok van de ene naar de andere groene ton en langs vrachtschepen.

Daarna was het de beurt aan mij om het schip op koers te houden. Nu heb ik vroeger wel vaker gezeild toen ik het nog wat kon zien, maar om nu zo aan het roer te staan terwijl je niets ziet is toch wel een ervaring die je niet licht vergeet. Om zo’n schip te kunnen zeilen heb je natuurlijk een kompas nodig. Het kompas van Jan werkt met piepjes. Hoe verder je uit de ingestelde koers loopt, hoe sneller de piepjes elkaar opvolgen. Ook is er een verschil in de toonhoogte van de piepjes tussen stuur / bakboord. Op deze manier kun je binnen 2 graden nauwkeurig de koers houden.
Dit was echt een beleving. Op je gehoor een schip zeilen, terwijl de bemanning en gasten rustig een drankje drinken en elkaar gezellig onderhouden. Het was voor ons de eerste keer, dus het schip was nog een beetje vreemd. Maar mijn handen jeukten om meer te doen aan boord.
Daarna was het e beurt aan de andere gasten voor het op doen van zo’n ervaring. Ook de andere gasten genoten net als wij met volle teugen.

Voor wie denkt dat er alleen maar gewerkt moet worden aan boord heeft het mis. Er is natuurlijk oor veel ruimte voor ontspanning. Wie lekker in de zon wil liggen om zich te laten bekijken door andere voorbij varende schepen gaat haar gang maar. Voor wie lekker wil genieten van het water, de geur van het IJsselmeer of in de toekomst misschien de Wadden, komt ook aan zijn trekken.
Kortom voor een ieder wat wils. Heerlijk zo met de volle wind in je gezicht buiten te staan.

Maar ja aan alles komt natuurlijk een einde, Jan gaf aan, dat we rond een uur of vijf weer in de haven zouden zijn. Deze gedachte trok ons eigenlijk helemaal niet, want we hadden het alle vier reuze naar ons zin. Er moest dus een list worden verzonnen, maar dat was niet eenvoudig, om Jan en Paul om de tuin te leiden.

Een ruime kilometer voor de haven werd dan ook besloten vanwege de veiligheid het laatste stuk op d motor te varen. Maar hoe Paul ook startte, de motor sloeg niet aan. Tja wat nu? De zeilen gestreken,daar lagen we dan. Voor een goed ziende de haven in zicht. Nog eens proberen. Was er wel genoeg benzine, was de motor misschien nat geworden, talloze vragen en suggesties, maar de motor zweeg in alle talen. Dan maar het anker laten zakken, en wachten op betere tijden. Wat moesten we nu? De gezelligheid bleef, en onder een drankje besloot schipper Jan dan toch maar eens te bellen, want zwemmen met zo’n schip achter je aan was zelfs voor ons zessen toch wel wat veel gevraagd.

Redding?
Jan had kans gezien een echte reddingsboot te laten komen. Deze kwam langs zei, en na het sleepplan besproken te hebben werd er vast gemaakt. De Blind date op sleeptouw. De bemanning sleepte het schip op doeltreffende wijze de haven weer in. Wij (de gasten) werden uitgenodigd over te stappen op de reddingsboot, omdat wij nog naar het andere einde van de haven moesten. Leuk hoor, ook nog even een eind met een reddingsboot te varen.

Zo is onze zeildag met twee verrassingen geeindigd. Een dag die toch langer duurde dan de bedoeling was, en een tochtje met de reddingsboot.
Voor ons Bart en marja was het een onvergetelijke dag. We hebben genoten met volle teugen.
Pech kun je ook met de auto of trein krijgen, en op het water hoort dat er gewoon een beetje bij.

Mocht u het idee hebben toch eens te kijken of zeilen iets voor u is, moet ik u toch dringend waarschuwen!!!
Voor u het weet bent u er aan verslaafd, en wilt u nog eens mee. Het is een echte aanrader, ook al houd je niet van watersport.

Ik wil dan ook nogmaals mede namens mijn vrouw Marja de bemanning Jan en Paul van harte bedanken niet alleen voor de onvergetelijke dag, maar ook dat jullie mensen weten te inspireren door jullie enthousiasme en doorzetting.

Wij hopen dan ook dat de stichting een goede toekomst tegemoet zal gaan, en de wind flink in de zeilen zal houden.